Wiosna już zieleni świat.

Kwitnie znów wiśniowy sad.

Ptaków klucz nad drogą mknie,

A Ty znowu gniewasz się!



Lato gdzieś pod miedzą śpi.

Słońcu świt otwiera drzwi.

Śpiewa las i pachnie wrzos,

A Ty chmurna jesteś wciąż!



W mroku dnia i w świetle gwiazd

Plecie się jesienna baśń.

Ciepły wiatr bezdrożem gna,

A Ty ciągle jesteś zła!



Śniegu płaszcz na polach lśni -

Cały rok zabrałaś mi,

Więc od jutra, proszę Cię,

Na innego gniewaj się!



Z marzeń powstał świat, mój dziecięcy świat.

W wielkich sklepach błyszczał mi za szkłem,

Deszczem piłek spadł na przedszkolny bal.

Co tu gadać, trochę mi go żal ...



Z marzeń powstał świat, własny, bliski świat.

Ustawiałem z nich, jak z klocków, dom.

Czasem bywa tak, że wychodzą sny

Na pół drogi snom.



Kto z góry wie? Kto przyszłość zna?

Kto pewien jest, co mu da,

Spełni co zmienny los, szybki czas?

I zwykłe dnie i święta dwa -

Nasz żywy świat, który jest

Z tego, co cieszy, co boli nas.



Z marzeń powstał świat, niecierpliwy świat,

A nocami skrzydła rosły nam

I w obłokach aż widywano nas! -

Widywano pewnie nas i tam.



Z marzeń powstał świat, namacalny świat,

Choć bywało wymknął nam się z rąk,

Chociaż mało kto w życiu spotkać miał

Marzeń dalszy ciąg.



Kto z góry wie? Kto przyszłość zna,

Choć niby już poznał świat,

Niby już zgłębił sens wielu ksiąg?

Lecz bywa, że ktoś szczęście ma

I z życia tu, i z życia tam,

Marzeń mu złoży się dalszy ciąg.