Zapisz swoję ulubione piosenki Czerwonych Gitar

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




To znowu my, to właśnie my!



Tak - to właśnie my!

Cała piątka znów przed Wami.

Tak - to właśnie my!

Już zabawę zacząć czas.

Kto chce posłuchać nas,

Kto chce się bawić tak jak my,

Jak właśnie my -

Niech odrzuci troski na bok.

Czas nie liczy się

Kiedy zaczynamy grać.



Choć na kilka chwil

Zapomnijcie o zmartwieniach,

Bo możecie dziś

Razem z nami bawić się.

Kto chce posłuchać nas,

Kto chce się bawić tak jak my,

Jak właśnie my -

Niech odrzuci troski na bok.

Nic nie liczy się

Kiedy zaczynamy grać.



Nie zawsze była radość,

Nierzadko smutne dni;

Czas jednak zatarł wszystko

I dziś przed Wami znowu my.



Tak - to właśnie my!

Cała piątka znów przed Wami.

Tak - to właśnie my!

Już zabawę zacząć czas.

Kto chce posłuchać nas,

Kto chce się bawić tak jak my,

Jak właśnie my -

Niech odrzuci troski na bok.

Czas nie liczy się

Kiedy zaczynamy grać.



To właśnie my!


W tym pokoju, w którym raz,

Gdy kwitły bzy,

Dla nas zegar mierzył czas

I dla nas bił -

Teraz mieszka inny ktoś,

Nawet nie wiem kto.

Tak nam minął rok..



Już tej łąki pośród drzew

Nie znajdę tu.

Już nie wróci ptaków śpiew

Wśród białych chmur.

Choćbym szukał cały dzień,

Czekał całą noc -

Znów nam minął rok...



Do tej wiosny, którą dziś

Odnaleźć chcę -

Już nie wrócę drugi raz

I ty to wiesz.

Choćbym szukał cały dzień,

Czekał całą noc -

Znów nam minął rok...    /bis



Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,

Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda, że tak miało być,

Że warto w byle pustkę iść -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Odloty nagłe i  wstydliwe, nie zabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.

Załośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.