Kiedy księżyc zaczyna

Podniebną wędrówkę,

Wszystkie gwiazdy się budzą,

Gdy nadchodzi ciemna noc.



Mocarz-wiatr ukołysał

Podniebne królestwo,

Tylko tarcza księżyca

Lśni w lazurze nieba wciąż.



Na niebie Wielki Wóz

Czeka na zaprzęg swój,

By ruszyć w nocną dla,

W tajemniczy świat.



Mleczną Drogą, przez pola

I łąki gwieździste

Idzie Księżyc a za nim

Idą najpiękniejsze z gwiazd.



Na niebie Wielki Wóz 

Czeka na zaprzęg swój,

By ruszyć w nocną dal,

W tajemniczy świat.



Mleczną Drogą, przez pola

I łąki gwieździste

Idzie Księżyc a za nim

Idą najpiękniejsze z gwiazd.



Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,

Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda, że tak miało być,

Że warto w byle pustkę iść -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Odloty nagłe i  wstydliwe, nie zabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.

Załośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.