To ostatni już spacer nasz ...

Idąc, trzymasz za rękę mnie.

Słońce zaszło za stromy las,

Gdzieś nad Wisłą zapada zmierzch.



Pewnie myślą powracasz znów

Do dalekich, rodzinnych stron.

Gdzieś daleko jest Wołgi brzeg,

Gdzieś daleko Twój stoi dom.



Gasną już ostatnie blaski dnia,

Gdy idziemy razem, Ty i ja.

Już nad wodą wstają szare mgły,

Gdy idziemy razem ja i Ty.



Zanim ścichnie Twych kroków rytm,

Zanim słońce swój zgasi blask,

Spójrz, jak rzeka o zmierzchu lśni.

Słuchaj wiatru, co w liściach gra.



Kiedy wrócisz znów nad Wołgi brzeg,

Kiedy będziesz bulwarami szła,

Może czasem sobie wspomnisz mnie,

Może czasem wspomnisz spacer nasz.



Może czasem wspomnisz spacer nasz,

Może czasem sobie wspomnisz mnie.



Wracać do tego łódką pamięci,

Rudym kasztanem skaczącym ścieżką,

Gorzkim zapachem dymu i mięty;

Wracać do tego, co już odeszło ...



Wracać do tego przez wielką ciszę,

Lata połączyć, wspomnienia, listy ...

W szepcie strumienia nagle usłyszeć

Słowa powitań i miłości.



[-murmurando-]



Wracać do tego, co już odeszło,

Co się w pamięci od lat nie zmienia.

Iść dniem i nocą, w wietrze i deszczu

I szukać tego, czego już nie ma ...



[-wokaliza-]



Iść dniem i nocą, w wietrze i deszczu

I szukać, czego nie ma ...



[-murmurando-]