Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,

Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda, że tak miało być,

Że warto w byle pustkę iść -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Odloty nagłe i  wstydliwe, nie zabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.

Załośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Puste już ulice zamiata wiatr.

Cichną na przedmieściach klaksony aut.

Powiedz mi "Dobranoc" i pomyśl o mnie,

Zanim wszystko kiedyś obrócisz w żart.



Jutro za Twój uśmiech słońce Ci przyniosę,

Pierwszych kwiatów biały płaszcz.

I na długi spacer tak jak dziś zaproszę,

Jeśli będziesz miała czas...



Jutro za Twój uśmiech dam Ci sznur korali

Z najpiękniejszych Twoich snów.

Wczoraj nieznajomi - dzisiaj zakochani,

Jutro się spotkamy znów.



Ratuszowy zegar nie dzwoni już.

Kończą autobusy ostatni kurs.

Weź na pożegnanie gałązkę brzozy

I nie budźmy miasta po ciężkim dniu.



Jutro za Twój uśmiech słońce Ci przyniosę,

Pierwszych kwiatów biały płaszcz.

I na długi spacer tak jak dziś zaproszę,

Jeśli będziesz miała czas...



Jutro za Twój uśmiech dam Ci sznur korali

Z najpiękniejszych Twoich snów.

Wczoraj nieznajomi - dzisiaj zakochani,

Jutro się spotkamy znów.