Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,

Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda, że tak miało być,

Że warto w byle pustkę iść -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Odloty nagłe i  wstydliwe, nie zabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.

Załośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Tylko Tobie

Mogłem oddać wszystko

I z Twego spojrzenia

Tyle lat

Czytałem życia prawdę.



Tylko Tobie

Mogłem wyznać wszystko.

O pierwszej miłości

Wszystkich snach

Wiedziałaś Ty, nikt inny.



Ty mi raz wskazałaś

Moją pierwszą gwiazdę.

Ty umiałaś poznać

Szyfry moich marzeń,

Pragnień, złudzeń.



[ Dziś jeszcze widzę

Twoje mądre oczy

I słyszę Twój głos,

Zawsze czuły.

Byłaś dla mnie

Najwierniejszym przyjacielem.

Teraz już nic nie zostało...]



Gdzieś w sercu głęboko czuję ból

Straciłem Ciebie, Matko!