Zejdź na morza brzeg.

Cicha noc, święta noc ...

Cisza nad wodami.

Księżycowy, złoty most ...



Wschodzi spośród gwiazd

Gwiazda, co wiedzie nas -

Most nad przepaściami

Głębin, które dzielą świat.



Kto serce twe

I żar jego wzmógł,

Byś szedł przez rozkołysane

Zwierciadło wód?



W polu ostaw pług,

Zboża ruń, wełny trzód.

Troski, gniew i zawiść -

porzuć wszystko w onym dniu.



Wśród morza łez

Czyj głos woła mnie,

Przez łez morza, morza cierpień -

Na drugi brzeg?



Więc wstań, już czas!

Kto żyw - w drogę czas! -

By most stał się nad przepaścią,

Co dzieli nas.



Z marzeń powstał świat, mój dziecięcy świat.

W wielkich sklepach błyszczał mi za szkłem,

Deszczem piłek spadł na przedszkolny bal.

Co tu gadać, trochę mi go żal ...



Z marzeń powstał świat, własny, bliski świat.

Ustawiałem z nich, jak z klocków, dom.

Czasem bywa tak, że wychodzą sny

Na pół drogi snom.



Kto z góry wie? Kto przyszłość zna?

Kto pewien jest, co mu da,

Spełni co zmienny los, szybki czas?

I zwykłe dnie i święta dwa -

Nasz żywy świat, który jest

Z tego, co cieszy, co boli nas.



Z marzeń powstał świat, niecierpliwy świat,

A nocami skrzydła rosły nam

I w obłokach aż widywano nas! -

Widywano pewnie nas i tam.



Z marzeń powstał świat, namacalny świat,

Choć bywało wymknął nam się z rąk,

Chociaż mało kto w życiu spotkać miał

Marzeń dalszy ciąg.



Kto z góry wie? Kto przyszłość zna,

Choć niby już poznał świat,

Niby już zgłębił sens wielu ksiąg?

Lecz bywa, że ktoś szczęście ma

I z życia tu, i z życia tam,

Marzeń mu złoży się dalszy ciąg.