Dziś mam wolny wieczór

Pierwszy od miesiąca.

Siedzę w domu sam,

Na ulicach już pusto.



Przecież jest sobota,

Każdy gdzieś się bawi.

Nie ma sensu siedzieć tak;

Co dziś robić mam?



Prawie cały miesiąc

Byłem poza domem:

Co dzień inny koncert -

Chcę zapomnieć już o tym.



Ten jedyny wieczór

Dzisiaj mam dla siebie.

Nie ma sensu siedzieć tak;

Tylko tracę czas.



Prawie cały miesiąc

Byłem poza domem;

Co dzień inny koncert -

Teraz pragnę mieć spokój.



Chociaż jest okazja

Pierwsza od miesiąca,

Chociaż wolny wieczór mam -

Jednak pójdę spać.


Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,

Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda, że tak miało być,

Że warto w byle pustkę iść -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Odloty nagłe i  wstydliwe, nie zabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.

Załośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.