Zapisz swoję ulubione piosenki Czerwonych Gitar

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Kiedy wrócą ptaki

Do mazurskich gniazd,

Ruszaj tam, gdzie już żeglarze

Płyną szlakiem gwiazd.



Wróćmy na jeziora,

Na wędrowny rejs;

Znajdziesz tam cel swojej drogi

Wśród szumiących drzew.



Białe żagle,

Szmaragdowa toń,

A przy tobie

Przyjaciela dłoń.



Wrócisz tam z gitarą,

Gdzie ogniska blask.

Zostań tu, noc śpi w szuwarach,

Pieśni słucha las.



Wróćmy na jeziora,

Na samotny brzeg.

Zostań tu, gdzie las i woda,

Masztów cichy śpiew.



Białe żagle,

Które kryje mgła.

I nic nie mów,

Bo przygoda trwa.         /bis



Wróćmy na jeziora,

Gdy zapadnie mrok.

Znajdziesz tu swoją przygodę,

Wrócisz tu za rok.        /bis



Chciałbym tak z Dylem Sowizdrzałem

Dzień za dniem przed siebie drogą iść.

Ale dziś lekcje mam i znów siedzę tu

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym tak kochać jak Romeo,

Długo w noc pod domem Julii stać.

Ale ty nie chcesz mnie i wciąż inny ktoś

Co noc śpiewa ci, jak na złość.



Czy źle mieć marzenia?

Kto nie ma ich dziś?

Czy źle mieć marzenia?

Każdy chyba jakieś ma?!



Chciałbym też, by wróciło lato,

Żeby świat słońca ujrzał blask.

Ale dziś pada deszcz i wiatr chmury gna,

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym tak z Dylem Sowizdrzałem

Dzień za dniem przed siebie drogą iść.

Ale dziś lekcje mam i znów siedzę tu

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym też... Wiele jeszcze chciałbym,

Ale już na ziemię wracać czas.


Gdzieś w hotelowym korytarzu krótka chwila,

Splecione ręce, gdzieś na plaży oczu błysk,

Wysłany w biegu krótki list,

Stokrotka śniegu, dobra myśl -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach,

Kropelka żalu, której winien jesteś ty;

Nieprawda, że tak miało być,

Że warto w byle pustkę iść -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.



Odloty nagłe i  wstydliwe, nie zabawne,

Nic nie wiedzący, a zdradzony pies czy miś.

Załośnie chuda kwiatów kiść,

I nowa złuda, nowa nić -

To wciąż za mało, moje serce, żeby żyć.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust, braku słów.

Uciekaj, skoro świt, bo potem będzie wstyd

I nie wybaczy nikt chłodu ust Twych.