Bywa, że za chmurą oceanu

Znikną przyjaciele. Tak się często dzieje,

Ale jeśli żyją w Twej pamięci -

Nie potrzeba więcej, bo tam żyje serce.

Właśnie tam, niedaleko,

Biały świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.



Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Każdy miewa przerwy w życiorysie,

Znika jak zaklęty, bierze złe zakręty ...

Ale nawet jeśli długo milczy,

To godziny liczy: marzec, grudzień, styczeń ...

Właśnie tam, niedaleko,

Nowy świt nas obudzi.

Do tych tras, do tych ludzi

Z dawnych lat powracamy.



Wszystkim, którzy o nas pamiętali

Posyłamy kwiaty z naszych drzew.

Niech się płomień naszych kwiatów zawsze pali,

Jak się pali ten serdeczny śpiew.

Wszystkim, którzy o nas pamiętali,

Dziękujemy z głębi naszych dusz.

Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



Hej, wędrowcze! Ty nas wołaj z ciemnej dali

I z muzyczki naszej sobie wróż.



W tym pokoju, w którym raz,

Gdy kwitły bzy,

Dla nas zegar mierzył czas

I dla nas bił -

Teraz mieszka inny ktoś,

Nawet nie wiem kto.

Tak nam minął rok..



Już tej łąki pośród drzew

Nie znajdę tu.

Już nie wróci ptaków śpiew

Wśród białych chmur.

Choćbym szukał cały dzień,

Czekał całą noc -

Znów nam minął rok...



Do tej wiosny, którą dziś

Odnaleźć chcę -

Już nie wrócę drugi raz

I ty to wiesz.

Choćbym szukał cały dzień,

Czekał całą noc -

Znów nam minął rok...    /bis