Dziś niewiele już pamiętam.

Sam idę w słońca kurz,

Zwyczajne zbieram dni.

Ty - najpiękniej bezimienna -

Zostałaś w dźwięku strun,

W zbyt ciężkiej ciszy snu,

W gorącym pulsie krwi.



Sam niosę świat

Który biegł nam do rąk.

Sam wierzę w dzień,

Który był świętem świąt.

Sam chwytam wiatr,

Który wiał prosto w twarz.

Sam czytam wiersz,

Kiedyś mój, kiedyś nasz ...



Gdy oglądam się za siebie,

Niekiedy widzę, jak

Przechodzisz obok mnie.

Ty - czy moja? - nawet nie wiem.

W podróży, w zgiełku dnia,

Gdy parzy byle łza,

Zmyślona ... albo nie ...



Sam niosę świat

Który biegł nam do rąk.

Sam wierzę w dzień,

Który był świętem świąt.

Sam chwytam wiatr,

Który wiał prosto w twarz.

Sam czytam wiersz,

Kiedyś mój, kiedyś nasz ...



Zejdź na morza brzeg.

Cicha noc, święta noc ...

Cisza nad wodami.

Księżycowy, złoty most ...



Wschodzi spośród gwiazd

Gwiazda, co wiedzie nas -

Most nad przepaściami

Głębin, które dzielą świat.



Kto serce twe

I żar jego wzmógł,

Byś szedł przez rozkołysane

Zwierciadło wód?



W polu ostaw pług,

Zboża ruń, wełny trzód.

Troski, gniew i zawiść -

porzuć wszystko w onym dniu.



Wśród morza łez

Czyj głos woła mnie,

Przez łez morza, morza cierpień -

Na drugi brzeg?



Więc wstań, już czas!

Kto żyw - w drogę czas! -

By most stał się nad przepaścią,

Co dzieli nas.