Dziś niewiele już pamiętam.

Sam idę w słońca kurz,

Zwyczajne zbieram dni.

Ty - najpiękniej bezimienna -

Zostałaś w dźwięku strun,

W zbyt ciężkiej ciszy snu,

W gorącym pulsie krwi.



Sam niosę świat

Który biegł nam do rąk.

Sam wierzę w dzień,

Który był świętem świąt.

Sam chwytam wiatr,

Który wiał prosto w twarz.

Sam czytam wiersz,

Kiedyś mój, kiedyś nasz ...



Gdy oglądam się za siebie,

Niekiedy widzę, jak

Przechodzisz obok mnie.

Ty - czy moja? - nawet nie wiem.

W podróży, w zgiełku dnia,

Gdy parzy byle łza,

Zmyślona ... albo nie ...



Sam niosę świat

Który biegł nam do rąk.

Sam wierzę w dzień,

Który był świętem świąt.

Sam chwytam wiatr,

Który wiał prosto w twarz.

Sam czytam wiersz,

Kiedyś mój, kiedyś nasz ...



Wracać do tego łódką pamięci,

Rudym kasztanem skaczącym ścieżką,

Gorzkim zapachem dymu i mięty;

Wracać do tego, co już odeszło ...



Wracać do tego przez wielką ciszę,

Lata połączyć, wspomnienia, listy ...

W szepcie strumienia nagle usłyszeć

Słowa powitań i miłości.



[-murmurando-]



Wracać do tego, co już odeszło,

Co się w pamięci od lat nie zmienia.

Iść dniem i nocą, w wietrze i deszczu

I szukać tego, czego już nie ma ...



[-wokaliza-]



Iść dniem i nocą, w wietrze i deszczu

I szukać, czego nie ma ...



[-murmurando-]