Z marzeń powstał świat, mój dziecięcy świat.

W wielkich sklepach błyszczał mi za szkłem,

Deszczem piłek spadł na przedszkolny bal.

Co tu gadać, trochę mi go żal ...



Z marzeń powstał świat, własny, bliski świat.

Ustawiałem z nich, jak z klocków, dom.

Czasem bywa tak, że wychodzą sny

Na pół drogi snom.



Kto z góry wie? Kto przyszłość zna?

Kto pewien jest, co mu da,

Spełni co zmienny los, szybki czas?

I zwykłe dnie i święta dwa -

Nasz żywy świat, który jest

Z tego, co cieszy, co boli nas.



Z marzeń powstał świat, niecierpliwy świat,

A nocami skrzydła rosły nam

I w obłokach aż widywano nas! -

Widywano pewnie nas i tam.



Z marzeń powstał świat, namacalny świat,

Choć bywało wymknął nam się z rąk,

Chociaż mało kto w życiu spotkać miał

Marzeń dalszy ciąg.



Kto z góry wie? Kto przyszłość zna,

Choć niby już poznał świat,

Niby już zgłębił sens wielu ksiąg?

Lecz bywa, że ktoś szczęście ma

I z życia tu, i z życia tam,

Marzeń mu złoży się dalszy ciąg.



Chciałbym tak z Dylem Sowizdrzałem

Dzień za dniem przed siebie drogą iść.

Ale dziś lekcje mam i znów siedzę tu

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym tak kochać jak Romeo,

Długo w noc pod domem Julii stać.

Ale ty nie chcesz mnie i wciąż inny ktoś

Co noc śpiewa ci, jak na złość.



Czy źle mieć marzenia?

Kto nie ma ich dziś?

Czy źle mieć marzenia?

Każdy chyba jakieś ma?!



Chciałbym też, by wróciło lato,

Żeby świat słońca ujrzał blask.

Ale dziś pada deszcz i wiatr chmury gna,

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym tak z Dylem Sowizdrzałem

Dzień za dniem przed siebie drogą iść.

Ale dziś lekcje mam i znów siedzę tu

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym też... Wiele jeszcze chciałbym,

Ale już na ziemię wracać czas.