Wierzby przydrożne biją pokłony

Ludziom na polach, nisko schylonym.

Ludzie prostują plecy przygięte;

Ponad polami wiatr ku nim biegnie

Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.



Mają dla siebie serca człowiecze,

Radość najprostszą, prostą jak szczęście.

Dzielą się dobrym słowem nadziei

Stając się pieśnią, pieśnią o ziemi,

Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.



Słuchaj! Słuchaj! Słuchaj!

Ponad wzgórzami, ponad równiną

Wiatr niesie pieśń, o ziemi pieśń.

Słuchaj ... Słuchaj ...



A gdy się niebo schyla nad drogą

W próg swego domu zmęczeni wchodzą.

Dni, które były, dni, które będą -

Pieśnią budują, pieśnią codzienną,

Pieśnią od pól, pieśnią od łąk.



Słuchaj! Słuchaj! Słuchaj!

Ponad wzgórzami, ponad równiną

Wiatr niesie pieśń, o ziemi pieśń.

Słuchaj ... Słuchaj ... Słuchaj ...



Chciałbym tak z Dylem Sowizdrzałem

Dzień za dniem przed siebie drogą iść.

Ale dziś lekcje mam i znów siedzę tu

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym tak kochać jak Romeo,

Długo w noc pod domem Julii stać.

Ale ty nie chcesz mnie i wciąż inny ktoś

Co noc śpiewa ci, jak na złość.



Czy źle mieć marzenia?

Kto nie ma ich dziś?

Czy źle mieć marzenia?

Każdy chyba jakieś ma?!



Chciałbym też, by wróciło lato,

Żeby świat słońca ujrzał blask.

Ale dziś pada deszcz i wiatr chmury gna,

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym tak z Dylem Sowizdrzałem

Dzień za dniem przed siebie drogą iść.

Ale dziś lekcje mam i znów siedzę tu

A czas mija wciąż, jak na złość.



Chciałbym też... Wiele jeszcze chciałbym,

Ale już na ziemię wracać czas.